Τρίτη, 2 Μαΐου 2017

Ένα αθώο παιδικό τραγούδι

Στου Μανώλη την ταβέρνα...



Στου Mανώλη την ταβέρνα
έπεσε µια ντουφεκιά
και ανοίξαν τα βαρέλια
και χυθήκαν τα κρασιά
E ρε, τζουµ 31
E ρε, τζουµ 32
E ρε, τζουµ 33 και µισό

Kι η Mανώλαινα φωνάζει
Πωπωπώ, τι συµφορά
που ανοίξαν τα βαρέλια
και χυθήκαν τα κρασιά
E ρε, τζουµ 31
E ρε, τζουµ 32
E ρε, τζουµ 33 και µισό



Οι στίχοι είναι του Λευτέρη Παπαδόπουλου και η μουσική "είναι" του Δήμου Μούτση από τον δίσκο "Ζουμ ζουμ η Μέλισσα" (1972). Γιατί έβαλα το "είναι" σε εισαγωγικά; Γιατί η μουσική αυτού του εμπνευσμένου παιδικού τραγουδιού δεν είναι πρωτότυπη, αντιθέτως είναι ελαφρά παραλλαγμένη από τη μουσική ενός ύμνου, που ξυπνάει άσχημες μνήμες στη γείτονα Ιταλία, αλλά και στους γηραιότερους κατοίκους των πρώην αποικιών της, της Λιβύης, της Σομαλίας, της Αιθιοπίας. Ήταν το ρεφραίν του επίσημου ύμνου του Εθνικού Φασιστικού Κόμματος (PNV: Partito Nazionale Fascista) του Μουσολίνι, το "Τζιοβινέτσα" (Giovinezza: η νεότητα).
Ο ύμνος αυτός είχε αντικαταστήσει ουσιαστικά τον εθνικό ύμνο της Ιταλίας. Παιζόταν κάθε μέρα στο ραδιόφωνο και άνοιγε όλες τις συγκεντρώσεις του φασιστικού κόμματος. Οι στίχοι του ρεφραίν του φασιστικού ύμνου ήταν:
Giovinezza, giovinezza, (νεότητα,νεότητα)
primavera di bellezza: (άνοιξη της ομορφιάς)
nel Fascismo è la salvezza (στο Φασισμό είναι η σωτηρία)
della nostra libertà (της ελευθερίας μας)
per Benito Mussolini (για τον Μπενίτο Μουσολίνι)
eja eja alalà (έγια έγια αλαλά, όπως λένε Ουρρά!, ζήτω! κλπ)
"Πίστευε-υπάκουε-πολέμα"
Η "Τζιοβινέτσα" υιοθετήθηκε από το Μουσολίνι για δυο λόγους: πρώτον περιείχε τη λέξη "νεότητα" και ο Μουσολίνι έτσι χαρακτήριζε το φασιστικό κίνημα, ότι πρεσβεύει την ανανέωση της Ιταλίας, του έθνους, παρά το ότι το ιταλικό κράτος είχε-δεν είχε μόνο εξήντα χρόνια ζωής, ήταν πάντως μια λέξη που χρησιμοποιούσε πολύ συχνά στις ομιλίες του και στα κείμενά του. Γενικά, ο Φασισμός χρησιμοποιούσε μονότονα στις προπαγανδιστικές του εκστρατείες διάφορες επιλεγμένες λέξεις, όπως Autarchia (αυτάρκεια), Duce, Giovinezza, Popolo (λαός) κ.α. που αποκτούσαν γι αυτόν και μυστικιστική σημασία, δεν αποτελούσαν απλά συμπύκνωση ιδεολογίας. Δεύτερον, το τραγούδι γράφτηκε αρχικά από δυο φοιτητές, πριν τον Α' Παγκοσμίο Πολέμο, για να τραγουδήσουν το τέλος της φοιτητικής ξεγνοιασιάς, αλλά κάνοντας νύξεις και για πολέμους (και ο Φασισμός εξυμνούσε τον πόλεμο) όπου "ο εχθρός θα μας δει να χαμογελάμε στο θάνατο". Στη συνέχεια, κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, υιοθετήθηκε από τους Άρντιτι (Arditi- επίλεκτο σώμα του ιταλικού στρατού), οι οποίοι το παράλλαξαν και μετά την αποστράτευσή τους. πέρασαν-ως παρακρατικοί-στις γραμμές του φασισμού. Και μετά, επί φασισμού, πήρε τους στίχους που το έκαναν επίσημο ύμνο. Ο Τζουζέπε Μπλανκ που έγραψε τη μουσική της πρώτης παραλλαγής, έγραψε αργότερα και μια σειρά από φασιστικούς ύμνους, έγινε και αυτός κάτι σαν επίσημος συνθέτης του ιταλικού φασισμού.
Το τραγούδι όμως απέκτησε αργότερα και μια περίεργη παραλλαγή: υιοθετήθηκε από τους γερμανούς κομμουνιστές ( πριν τον φασισμό είναι η αλήθεια) με τον τίτλο "Italianisches Bolschewistenlied" (τραγούδι των Ιταλών μπολσεβίκων), αλλάζοντας φυσικά τους στίχους, μόνο που...δεν άρεσε καθόλου στους Ιταλούς όταν τους το τραγουδούσαν αργότερα στην Ανατολική Γερμανία οι νεολαίοι στα συνέδριά τους. Τελικά, ο Μουσολίνι έγινε...Μανώλαινα και ησύχασε ο κόσμος. 
πατρίς-θρησκεία-οικογένεια

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου