Σάββατο, 16 Ιουλίου 2016

"Τουρκία: ένα αδύναμο πραξικόπημα"

Τουρκία: Το αδύναμο πραξικόπημα.

Σαν κεραυνός εν αιθρία έπεσε στην Ελλάδα η είδηση για την απόπειρα πραξικοπήματος στην Κωνσταντινούπολη και την Άγκυρα χθες το βράδυ. Η Τουρκία, παρά την πληροφόρηση που υπάρχει, παραμένει μια μυστηριώδης χώρα για τους περισσότερους Έλληνες, οι οποίοι εδώ και δεκαετίες γαλουχούνται με στρεβλά στερεότυπα για τη γείτονα και την πολιτική κατάσταση. Ενδεικτικές είναι οι αρλούμπες του στυλ "αυτοί πάντα σε κλίμα ομοψυχίας αντιμετωπίζουν τα εθνικά θέματα" (σε αντίθεση εννοούν με τους Έλληνες πολιτικούς)," οι Τούρκοι όποτε θέλουν κάτι το παίρνουν", "ο στρατός πάντα είναι ο κυρίαρχος του παιχνιδιού", και άλλα πολλά. Στην πραγματικότητα, στην Τουρκία επικρατεί μια πολύ περίπλοκη πολιτική πραγματικότητα σύνθεσης αρκετών παραμέτρων, διεθνών και εσωτερικών.

Το χθεσινό πραξικόπημα αποκάλυψε ξαφνικά-και βίαια- τη βαθιά σύγκρουση που μαίνεται στο εσωτερικό της χώρας, παράλληλα με τον κουρδικό αγώνα, σε άμεση σχέση με αυτόν, αλλά με επίκεντρο τις εξελίξεις στη Συρία. Ουσιαστικά σχετίζεται με την επαναδιατύπωση της διεθνούς θέσης της Τουρκίας, όπως επιχειρείται τα τελευταία χρόνια από την κυβέρνηση του Ταγίπ Ερντογκάν. Είναι μια σύγκρουση σε τρία επίπεδα, μεταξύ της τουρκικής ολιγαρχίας και του τουρκικού και κουρδικού λαού, είναι επίσης όμως μια σύγκρουση μεταξύ μερίδων της ίδιας της ολιγαρχίας, αυτή που βαφτίστηκε από τους διεθνείς αναλυτές "κόντρα κοσμικών-ισλαμιστών". Είναι, τέλος, μια σύγκρουση που αντανακλά τους ενδο-ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς στην περιοχή και τον ρόλο που (θέλει να) παίζει η Τουρκία. Τα γεγονότα δείξανε ότι αυτή η κόντρα είναι τόσο οξυμένη που μπορεί να πάρει και τα χαρακτηριστικά ένοπλης σύγκρουσης. Το κεντρικό πρόσωπο αυτής δεν είναι άλλος από τον Ερντογκάν.

Τρίτη, 12 Ιουλίου 2016

"Απλή αναλογική: ιστορικό χρέος ή αντιπερισπασμός;"

Εκλογικό νόμο έχω, τι άλλο θέλετε!


Άλλα λόγια να αγαπιόμαστε η κουβέντα για τον εκλογικό νόμο. Μια ευκαιρία για την κυβέρνηση να πουλήσει λίγο αριστεροσύνη, μέσα στην καταιγίδα αντιλαϊκής πολιτικής, ώστε να δικαιολογήσει τον τίτλο της "αριστερής κυβέρνησης", νομοθετώντας, όχι για τα καθημερινά προβλήματα του κόσμου, όπως της ζητήθηκε από ένα σημαντικό κομμάτι του ελληνικού λαού το Γενάρη του 2015, και σε κάποιο βαθμό και τον Σεπτέμβρη, αλλά για ένα ζήτημα που έχει γίνει βέβαια πολύς λόγος στην Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες, και που όμως βρίσκεται εκτός επικαιρότητας σήμερα. Η απλή αναλογική. Η...σχεδόν απλή αναλογική, αν κρίνουμε από τις προθέσεις της κυβέρνησης.

Παρασκευή, 1 Ιουλίου 2016

"Συνθηματολογία Ι"

Συνθηματολογία

Επιστήμη παρατήρησης και αποτύπωσης


Ξεκινάει μια καινούργια σειρά στο μπλογκ, η συνθηματολογία, η οποία έχει σκοπό να ξεσκαλίσει σκέψεις και γεγονότα, κοιτώντας τι έχουν να πουν τα ντουβάρια, γιατί τα συνθήματα στους τοίχους διηγούνται ιστορίες. Φυσικά, διηγούνται ιστορίες όταν παραμένουν στους τοίχους και δεν σβήνονται άρον-άρον, με την αιτιολογία ότι βρωμίζουν και προσβάλουν την αισθητική του χώρου, κυρίως του αστικού χώρου, ο οποίος στην Ελλάδα δεν έχει και ιδιαίτερη αισθητική, μάλλον αποκρουστική την βρίσκουν οι περισσότεροι. Ας μην το αναλύσουμε εδώ. Η πραγματική αιτία φυσικά είναι ότι το σύνθημα συνήθως αποτελεί πολιτική παρέμβαση, των μη εχόντων φωνή, των αποκλεισμένων ή περιθωριοποιημένων από τα ΜΜΕ. Και είναι πολιτική παρέμβαση που αποσκοπεί αφενός στο να δηλώσει παρουσία, υπάρχω και όποιος θέλει με βρίσκει, και αφετέρου να γνωστοποιήσει θέσεις και κατευθύνσεις.

Βεβαίως δεν γράφουν μόνο κόμματα και οργανώσεις στους τοίχους, και δυστυχώς όχι μόνο σε τοίχους αλλά και σε μνημεία. Η Αριστερά, γενικά, νομίζω έχει μια ηθική σε αυτό το θέμα, γράφει κυρίως  σε αυλότοιχους και σε, ας πούμε, δημόσιους τοίχους και αποφεύγει τους τοίχους των σπιτιών (ειδικά νέων και φρεσκοβαμμένων) και των διατηρητέων κτηρίων. Φυσικά υπάρχουν και εξαιρέσεις ή και περίοδοι που το τελευταίο πράγμα που θα κοιτάξει κανείς είναι σε ποιον ανήκει ο τοίχος.